بحران هویت و تقابل دو نگاهمعماری معاصر ایران سالها میان کپیبرداری صلب از الگوه...
معماری معاصر ایران سالها میان کپیبرداری صلب از الگوهای سنتی و شیفتگی نسبت به فرمهای غربی سرگردان بوده است. اما اصالت، تکرار قوس و بادگیر نیست؛ درک خرد حاکم بر معماری کهن و بازتولید آن با ابزار و زبان امروز است.
الگوی حیاط مرکزی در بافت سنتی، پاسخی به نیاز محرمیت، اقلیم و امنیت بود. امروزه میتوان این مفهوم را با تعبیه پاسیوهای عمودی، باغبامهای محصور و فضاهای باز میانی در دل آپارتمانهای مدرن احیا کرد.
شبکههای چوبی و آجری (فخر و مدین) در معماری کهن، هم حریم میساختند و هم نور تند خورشید را تلطیف میکردند. در معماری نوین، همین منطق در قالب لوورهای دینامیک و نماهای پارامتریک تکرار میشود تا پیوند حسی ناظر با فضا حفظ گردد.
معماری ایران استاد همزیستی با جغرافیا بوده است. بازگشت به این میراث یعنی آموختن از نحوه چرخش نسیم در خانههای کویری و سایهاندازی ایوانها، تا بدون تکیه افراطی بر سوختهای فسیلی، فضایی باهویت و متناسب با انسان امروز خلق شود.